اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست...

به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم...

مگر ماهی بیرون از آب می تواند نفس بکشد؟؟؟...

مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من

زنده بمانم؟؟؟...

بگو معنی تمرین چیست؟؟؟

بریدن از چه چیز را تمرین کنم؟؟؟

بریدن از خودم را؟؟؟

مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی؟؟؟

از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها

هدیه می دهم...

همه می دانند که دوری تو روحم را می آزارد...

تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان

لحظه های بی کسی ام باشند...

نگاهت را از چشمم برندار... مرا از من نگیر...

هوای سرد اینجا را دوست ندارم...

آدمهایی که این جمله رو می شنون خوشبخت ترین آدمها هستند:

"عیب نداره با هم درستش می کنیم".

                               هی فلانی می دانی ؟می گویند رسم زندگی چنین است...                                                                

                                   می آیند....می مانند...عادت می دهند ...ومی روند                                                                    
                                             وتودرخود می مانی وتو تنها می مانی                                                                                
    راستی نگفتی رسم تو نیز چنین است؟

ببین غمگین،

این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

اینها که می خوانی دست نوشته نیست دل نوشته است
می نویسم تا تو بخوانی می نویسم تا بدانی آنچه در دلم
پنهان است
می نویسم تا بدانی با این دل بیچاره چه کردی..
اینها دل نوشته است؛دست نوشته نیست..
دل نوشته ای از من برای تو..
تویی که برای من هنوز؛ مثل ماه این حوالی؛ غرق در ابهامی...
می نویسم برای تو که مرا
نه؛دل مرا
 با نبودن ونماندن  میشکنی
من برای تو می نویسم
من به عشق تو می نویسم
تو اینها را می خوانی ومی خندی...
آه ...می خندی به من واین دل ساده من
ای همه وجود من فدای خنده های تو
تو بخند...
توبه من به همه چیز و همه کس بخند
تو بخند که خنده هایت عشق می کارد در دلم
تو بخند...
من به جای تو می گریم
تو بخند...

کاش میشد هر شب بیای

من حاضرم هر ساعت بنویسم که.....

چه آسان تماشاگر سبقت ثانیه هاییم
وبه عبورشان می خندیم
چه آسان لحظه ها را به کام هم
تلخ می کنیم
وچه ارزان به اخمی می فروشیم
لذت با هم بودن را
چه زود دیر می شود
ونمی دانیم که فردا می آیدو
شاید ما نباشیم...

تو بیا فحش بده چیکار کنم.....

ببین میگی میخام خطمو عوض کنم دنبال بهونم از هزار تا زدنم برا بیشتر درد داره همین حرفت

ایمیلو هم بروووووووو

دوستدارم بد اخلاقم

هنوز هم دلم تنگ می شود برای محض حرف زدنت و برای تکیه کلامهایت که نمی دانستی فقط کلام تو نبود ، من هم به آنها ... تکیه داده بودم!

در مـــــن

کـــوچـه هـایـی اســت کـه بـا تـــــو
ســـفـر هـایـی اســت کـه بـا تـــــو
روزهــایـی اســت کـه بـا تـــــو
شــب هـایـی اســت کـه بـا تـــــو
عـــاشـقـانـه هـایـی اســت کـه بـا تـــــو . . .
نــگـشـتـه ام
نـــرفـتـه
ســـر نــکـرده
آرام نــیـافـتـه ام
نــگـفـتـه ام . . .
مــی بـیـنـی چـــقـدر بـا تـــــو کـار دارم ؟
زودتر بیا

غم من از رفتنت نیست

غصه ام زخم زبانهاست اعتمادی که کلک خورد قاصدک کنج قفس مرد

این بار دلم
نه براے آدمے ...
نه براے ملکے ...
نه براے عشقے ...
نه براے چیزے ...

که دلم براے خودم تنگ شده است

عشق را رنگ آبی زدم، دوست داشتن را قرمز، نامردی را سیاه، دروغ را سفید،

ولی نمی دانم چرا به تو که میرسم نمی دانم مهربانی چه رنگی است؟؟

همــﮧ چیـز آرام اســت
دل مــن
استثنـــاســت ...!

دروغ و خودخواهی را،

شکست و جدایی را

شاید ذره ایی صداقت و وفا

و دیگر هیچ !!

وقتی از عشق می‌گفتم در نگاه پر معنایش زلالی اشکهای بی طاقتی آزارم میداد

گویی او از عشق و عاشقی نفرتی عمیق دارد !!

وقتی از عشق می‌گفتم به نقطه ایی مبهم خیره میماند!

نمیدانم شاید

به عشقش

به گذر ثانیه‌های عمرش

به صداقت و وفای به عهدش

وشاید به جدایی از یارش فکر میکرد !!

صورتش در عین زیبایی غمی‌آشکار داشت که هر بار نگاهش میکردم دلم می‌لرزید !

نمیدانم عشق با این همه زیبایی چگونه برای او زشتی مطلق بود !!

نمیدانم عشق کدام رویش را نشان او داده بود که اینگونه بیزار بود از دقایق عاشقی اش

از دریچه نفرت به عشق نگاه میکرد و این برایم معمایی حل نشده بود !!

می‌گفت:

وقتی در اوج دوست داشتن ، در اوج خواستن ناگهان تنها میشوی …

وقتی تمام وجودت پر میشود از بودنش، از حضور نابش و ناگهان دقیقه‌ها باز میمانند از گذر

لحظه‌های عبورش …

وقتی با تمام وجود تکیه میکنی بر عاشقی عشقت و ناگهان عشقت بی رمق میشود از تکیه

گاه بودن…

وقتی در نگاهش عاشقی اش را می‌بینی و یکباره عشق را در میان حجمه نگاهش گم میکنی…

وقتی آغوش گرمش مامنی است برای دلتنگیهایت و ناگهان در میان هجوم نگاه‌های هرزه

آغوشش را گم میکنی …

وقتی لمس دستانش همه دلخوشیت است و یکباره دستانت را خالی از دلخوشی میبینی…

وقتی روزهای دیدارش فاصله میگیرد از بی تابی دل عاشقت …

آنجاست که

” به بیرحمی‌عشق ایمان می‌آوری”

به او گفتم:

عشق موهبتی است الهی !!

این ماییم که با اشتباهاتمان روشنایی و نورش را میگیریم و ظلمت و تاریکی به آن هدیه میکنیم !!

آری عشق زیباست اگر زیبا دیده شود و پاک بماند …

غمگینم و از غم شادمان . . .

شادمانم و از شادی غمگین . . .

بدرود ای قصه ی عاشقانه ی من.

اگر كليد قلبي را نداري قفلش نكن

می پرسی تو را دوست دارم؟
حتی اگر بخواهم پاسخ دهم نمی توانم
مگر می شود با کلمات، احساس دستها را بیان کرد؟
مگر ممکن است با عبارات شرح داد که آن زمان که با دیدگان پر اندیشه و روشن بین به من می نگری چه نشاط و لطفی دلم را فرا می گیرد؟
می پرسی تو را دوست دارم؟ مگر واقعا پاسخ این سوال را نمی دانی؟
مگر خاموشی من، راز دلم را به تو نمی گوید؟
مگر آه سوزان از سر نهان خبر نمی دهد؟
راستی آیا شکوه آمیخته به بیم و امید، که من هر لحظه هم می خواهم به زبان آورم و هم سعی می کنم که از دل بر لبم نرسد، راز پنهان مرا به تو نمی گوید؟
عزیز من! چطور نمی بینی که سراپای من از عشق به تو حکایت می کند ؟ همه ذرات وجود من با تو حدیث عشق می گویند، بجز زبانم که خاموش است...

از گناهت بگذرم و آزادت کنم، چه می کنی؟"
سردار پاسخ داد:
"ای فرمانروا، اگر از من بگذری به وطنم باز خواهم گشت و تا آخر عمر فرمانبردار تو خواهم بود."
فرمانروا پرسید:
"و اگر از جان همسرت در گذرم، آنگاه چه خواهی کرد؟"
سردار گفت:
"آنوقت جانم را فدایت خواهم کرد!"
فرمانروا از پاسخی که شنید آنچنان تکان خورد که نه تنها سردار و همسرش را بخشید بلکه او را به عنوان استاندار سرزمین جنوبی انتخاب کرد.
سردار هنگام بازگشت از همسرش پرسید:
"آیا دیدی سرسرای کاخ فرمانروا چقدر زیبا بود؟ دقت کردی صندلی فرمانروا از طلای ناب ساخته شده بود؟"
همسر سردار گفت:
"راستش را بخواهی، من به هیچ چیزی توجه نکردم."
سردار با تعجب پرسید:
"پس حواست کجا بود؟"
همسرش در حالی که به چشمان سردار نگاه می کرد به او گفت:
"تمام حواسم به تو بود. به چهره مردی نگاه می‌کردم که گفت حاضر است به خاطر من جانش را فدا کند!"

این بار دلم
نه براے آدمے ...
نه براے ملکے ...
نه براے عشقے ...
نه براے چیزے ...

که دلم براے خودم تنگ شده است

عتیقه شدم
در یادها
بی آنکه قیمتی باشم..

زندگی قانون باور ها و لیاقتهاست ، همیشه باور داشته باش

لایق بهترین هایی . . .